Pinot noir

Podobnie jak Chardonnay ta odmiana burgundzka jest również bardzo rozpowszechniona na całym świecie. Nosi prawie wszędzie pierwotną nazwę francuską Pinot noir, we Włoszech Pinot nero, w Niemczech Spätburgunder a w Austrii Blauer Burgunder, Crni burgundac na Bałkanach, Kisburgundi na Węgrzech. W Czechach pierwotnie Roučí modré.

Wina odmiany Pinot noir mają wiele wariantów w zależności od rejonów świata, gdzie się tę odmianę hoduje, ale też w zależności od tego, jak się z nimi winiarz obchodzi. Zazwyczaj są barwy rubinowej ze złocistą obwódką w miejscu, gdzie powierzchnia wina styka się z ścianą szklanki. Zapach młodych win przypomina jeżyny, truskawki, z dobrze dojrzałych winogron raczej czarne czereśnie. W dojrzałych winach pojawiają się zapachy skóry, dym palącego się drewna, zapach murszejących liści, suszonych śliwek, powidła. Smak dobrze sporządzonych win jest bardzo pociągający z powodu niskiej zawartości kwasów, bardzo delikatnego garbnika, atłasowego ślizgania na języku, zdumiewającej pełni, która podwyższa się wraz z dojrzewaniem. Wina bardzo dobrze nadają się do długiego magazynowania.

Czerwone wina Pinot noir podaje się w szerokich „brzuchatych“ pucharach i obowiązuje dla nich zasada, im starsze wino, tym większy puchar, który napełnia się tylko do jednej piątej lub jednej czwartej ogólnej objętości, aby szeroka powierzchnia wina mogła się dobrze przewietrzyć. Takie wina można podawać bez pokarmów, dla cichego podziwu nad ich zapachem i budową oraz do medytacji z przyjaciółmi. Podczas stołowania podaje się je do pieczonych mięs, do ptaków łownych, do nadziewanego drobiu i polecane są do pokarmów z grzybów oraz do wielu gatunków serów.